៧ កំហុសការពារបាល់ដែលអ្នកលេងធ្វើ
ការការពារបាល់មិនមែនជាការរត់តាមគូប្រកួតដោយកម្លាំងទេ ប៉ុន្តែជាការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ មុំ និងពេលវេលា។ អ្នកលេងបាល់ទាត់គ្រប់កម្រិតអាចហាត់បាននៅទីលានសាលា ក្លឹប ឬកន្លែងហាត់ផ្ទាល់ខ្លួន ដោយប្រើសមយុទ្ធរយៈពេល ២០–៣០ ន...
៧ កំហុសការពារបាល់ដែលអ្នកលេងធ្វើ
ការការពារបាល់មិនមែនជាការរត់តាមគូប្រកួតដោយកម្លាំងទេ ប៉ុន្តែជាការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ មុំ និងពេលវេលា។ អ្នកលេងបាល់ទាត់គ្រប់កម្រិតអាចហាត់បាននៅទីលានសាលា ក្លឹប ឬកន្លែងហាត់ផ្ទាល់ខ្លួន ដោយប្រើសមយុទ្ធរយៈពេល ២០–៣០ នាទី។ វិធីសាស្ត្រដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺរក្សាជំហរទាប បង្ខំគូប្រកួតទៅជ្រុង បិទផ្លូវបញ្ជូន និងចូលប្រជែងតែពេលឱកាសច្បាស់។ គោលការណ៍ច្បាប់របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និង ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ បញ្ជាក់ថា ការចូលប្រជែងដែលប្រើកម្លាំងខ្លាំង ឬធ្វើឱ្យគូប្រកួតមានគ្រោះថ្នាក់អាចជាកំហុសធ្ងន់។ ហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយថតវីដេអូពិនិត្យចម្ងាយ និងកំហុសរបស់ខ្លួន នោះការការពារនឹងប្រសើរឡើងច្បាស់។ ចាប់ផ្តើមពីជំហរ មុននឹងប្រញាប់រៀនដណ្តើមបាល់។
ចង់មើលការវិភាគយុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ឱ្យច្បាស់ជាងនេះទេ? សូមចាប់ផ្តើមពីមេរៀនរបស់ ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក។

ជំហានទី១៖ តើត្រូវរៀបចំជំហររូបរាងដូចម្តេច?
ជំហរការពារល្អត្រូវឱ្យជង្គង់បត់បន្តិច ជើងបើកទទឹងស្មា ទម្ងន់ស្ថិតលើចុងជើង និងរាងកាយបែរទៅចំហៀងប្រហែល ៤៥ ដឺក្រេ។ ជំហរនេះជួយឱ្យអ្នកប្តូរទិសបានលឿន ហើយមិនងាយឱ្យគូប្រកួតរត់កាត់ត្រង់កណ្តាល។
កំហុសធំបំផុតគឺឈរត្រង់ ជើងជាប់គ្នា ឬសម្លឹងតែបាល់។ អ្នកការពារត្រូវមើលបាល់ និងចង្កេះរបស់គូប្រកួតជាមួយគ្នា ព្រោះចង្កេះបង្ហាញទិសរត់ពិត ខណៈចលនាជើងអាចជាការបន្លំ។ ចម្ងាយសុវត្ថិភាពសម្រាប់ការពារម្នាក់ទល់ម្នាក់ជាទូទៅប្រហែល ១–២ ម៉ែត្រ ប៉ុន្តែត្រូវបន្ថយនៅពេលគូប្រកួតប៉ះបាល់ធ្ងន់ ឬបែរខ្នង។ ហាត់ដោយដាក់កោណ ៤ នៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ហើយរុញជំហរទៅឆ្វេង ស្តាំ និងថយក្រោយរយៈពេល ២០ វិនាទីក្នុងមួយជុំ។ ធ្វើ ៦ ជុំ សម្រាក ៤៥ វិនាទី ហើយរក្សាក្បាលឱ្យងើប ដើម្បីឃើញមិត្តរួមក្រុម និងតំបន់គ្រោះថ្នាក់។
សម្រាប់ការយល់ដឹងអំពីតួនាទីខ្សែការពារ សូមអាន មូលដ្ឋានតំបន់ការពារបាល់ទាត់ នៅពេលបញ្ចប់សមយុទ្ធនេះ។
ជំហានទី២៖ តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីបង្ខំគូប្រកួតទៅតំបន់ខ្សោយ?
ការបង្ខំគូប្រកួតទៅតំបន់ខ្សោយមានន័យថា អ្នកមិនប្រញាប់ដណ្តើមបាល់ទេ ប៉ុន្តែបិទផ្លូវដែលគ្រោះថ្នាក់ជាងគេ។ ប្រសិនបើគូប្រកួតប្រើជើងស្តាំ អ្នកអាចឈរបិទផ្លូវចូលកណ្តាល ហើយបង្ខំឱ្យគេបញ្ជូនទៅបន្ទាត់ចំហៀង។ នេះមានប្រសិទ្ធភាពព្រោះបន្ទាត់ទីលានក្លាយជាអ្នកការពារបន្ថែមម្នាក់។
ចាប់ផ្តើមដោយហាត់ជាគូក្នុងតំបន់ទំហំ ៨ ម៉ែត្រ គុណ ៨ ម៉ែត្រ។ អ្នកវាយប្រហារត្រូវព្យាយាមឆ្លងបន្ទាត់ ខណៈអ្នកការពារត្រូវរក្សាមុំបិទកណ្តាល មិនមែនរត់តាមបាល់ដោយងងឹតងងុលទេ។ កំណត់ពេល ២០ វិនាទីក្នុងមួយវគ្គ និងរាប់ថាតើអ្នកការពារបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបាត់បាល់បានប៉ុន្មានដង។ ចំណុចសំខាន់មួយដែលអ្នកលេងជាច្រើនមើលរំលងគឺល្បឿនចូលជិត៖ រត់លឿននៅដំបូង ប៉ុន្តែបន្ថយល្បឿនក្នុងចម្ងាយ ២ ម៉ែត្រចុងក្រោយ ដើម្បីកុំឱ្យគូប្រកួតប្តូរទិសកាត់។ ច្បាប់នេះសាមញ្ញ ប៉ុន្តែអ្នកមិនអនុវត្តទេ ដូច្នេះកុំចោទប្រកាន់ស្បែកជើង។

ត្រូវការឧទាហរណ៍ការរៀបចំខ្សែការពារបន្ថែមឬ? សូមពិនិត្យមេរៀន របៀបបិទផ្លូវបញ្ជូននៅតំបន់កណ្តាល របស់ ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក។
ជំហានទី៣៖ ហេតុអ្វីការសង្កេតមុនចូលប្រជែងសំខាន់?
ការសង្កេតមុនចូលប្រជែងសំខាន់ ព្រោះវាប្រាប់ថាតើគូប្រកួតបាត់តុល្យភាព ប៉ះបាល់ឆ្ងាយ ឬមានមិត្តរួមក្រុមទំនេរនៅខាងក្រោយ។ អ្នកការពារដែលចូលប្រជែងដោយមិនស្កេនទីលានអាចឈ្នះបាល់មួយភ្លែត ប៉ុន្តែបើកចន្លោះឱ្យការបញ្ជូនបាល់លើសក្បាលភ្លាមៗ។
មុនពេលបាល់មកដល់ ត្រូវមើលជុំវិញស្មាខាងឆ្វេង និងខាងស្តាំយ៉ាងហោចណាស់ម្តង។ បន្ទាប់មកសង្កេតការប៉ះបាល់ដំបូង៖ ប្រសិនបើបាល់ចេញពីជើងគូប្រកួតលើស ១ ម៉ែត្រ នោះជាពេលល្អសម្រាប់ចូលបិទ ឬប៉ះបាល់; ប្រសិនបើបាល់នៅជាប់ជើង គួររក្សាចម្ងាយ និងរង់ចាំ។ នេះជាគែមប្រតិបត្តិការដែលអត្ថបទទូទៅមិនសូវនិយាយ៖ ពេលវេលាចូលប្រជែងត្រូវវាស់តាម “ការប៉ះបាល់” មិនមែនតាមអារម្មណ៍ថាខ្លួនរត់លឿនទេ។ ហាត់សមយុទ្ធ ៣ ទល់ ២ ដោយអ្នកការពារត្រូវនិយាយពាក្យខ្លីៗ ដូចជា “បិទ” “ប្តូរ” និង “ថយ”។ ការប្រាស្រ័យទាក់ទងទាន់ពេលមានតម្លៃជាងការស្រែកវែងៗក្រោយគូប្រកួតរកបានចន្លោះ។
យោងតាម សៀវភៅច្បាប់បាល់ទាត់របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការប្រជែងត្រូវគោរពសុវត្ថិភាពគូប្រកួត។ ឯកសារនោះបញ្ជាក់ថា «ការប្រជែងដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្នអាចត្រូវពិន័យដោយបាល់ពិន័យ» ដូច្នេះជ័យជម្នះក្នុងការប្រជែងមិនស្មើនឹងការទាត់ជើងគេទេ។
ជំហានទី៤៖ តើត្រូវហាត់ការពារជាក្រុមយ៉ាងដូចម្តេច?
ការពារជាក្រុមមានប្រសិទ្ធភាពនៅពេលអ្នកទាំងអស់រក្សាចម្ងាយរវាងខ្សែ មិនបើកចន្លោះធំជាង ១០–១២ ម៉ែត្ររវាងខ្សែបម្រើ និងខ្សែការពារ។ អ្នកចេញទៅបិទបាល់គឺអ្នកការពារទីមួយ អ្នកនៅក្បែរគឺអ្នកគ្របដណ្តប់ ហើយអ្នកនៅឆ្ងាយត្រូវបិទផ្លូវបញ្ជូនទៅអ្នកវាយប្រហារទីបី។
ចាប់ផ្តើមដោយហាត់ ៤ ទល់ ៤ ក្នុងតំបន់ ៣០ ម៉ែត្រ គុណ ២៥ ម៉ែត្រ។ ក្រុមការពារទទួលពិន្ទុ ប្រសិនបើរក្សាគូប្រកួតមិនឱ្យបញ្ជូនបាល់កាត់កណ្តាលរយៈពេល ៣០ វិនាទី ឬដណ្តើមបាល់បានក្នុងរយៈពេល ៦ វិនាទីបន្ទាប់ពីបាត់បាល់។ ប៉ុន្តែកុំយកលេខ ៦ វិនាទីទៅប្រើជាច្បាប់រឹងគ្រប់ក្រុម ព្រោះល្បឿនកីឡាករ កម្រិតកាយសម្បទា និងទំហំទីលានខុសគ្នា។ ចំណុចត្រូវពិនិត្យគឺការបង្រួមតំបន់ មិនមែនការរត់ប្រញាប់តែម្នាក់ឯងទេ។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប ប្រើការវិភាគវីដេអូ និងទិន្នន័យទីតាំងដើម្បីពិនិត្យចម្ងាយខ្សែ ការចុចសម្ពាធ និងការបិទផ្លូវបញ្ជូន។ ក្រុមស្ម័គ្រចិត្តក៏អាចធ្វើដូចគ្នាដោយថតទូរសព្ទពីកម្ពស់ខ្ពស់ ហើយពិនិត្យតែបីចំណុចនេះ មិនចាំបាច់ទិញប្រព័ន្ធថ្លៃទេ។

ចង់បកស្រាយការផ្លាស់ទីរបស់ក្រុមក្នុងការប្រកួតធំៗមែនទេ? សូមអាន យុទ្ធសាស្ត្រការពារជាក្រុមសម្រាប់ការប្រកួតធំ ដើម្បីភ្ជាប់ជាមួយការវិភាគរបស់ ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក។
ជំហានទី៥៖ តើត្រូវផ្ទៀងផ្ទាត់ការរីកចម្រើនដោយវិធីណា?
ការផ្ទៀងផ្ទាត់ការរីកចម្រើនត្រូវប្រើទិន្នន័យពីសមយុទ្ធ និងវីដេអូ មិនមែនការចងចាំថា “ថ្ងៃនេះលេងល្អ” ទេ។ រាល់សប្តាហ៍ សូមកត់ត្រាចំនួនការបិទផ្លូវបញ្ជូន ការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនថយក្រោយ ការចូលប្រជែងជោគជ័យ និងកំហុសដែលបើកផ្លូវទៅកណ្តាល។ ប្រៀបធៀបយ៉ាងហោចណាស់ ៣ សម័យហាត់ ដើម្បីកុំឱ្យលទ្ធផលមួយថ្ងៃបំភាន់អ្នក។
បង្កើតតារាងវាយតម្លៃ ១–៥ សម្រាប់ជំហរ ការស្កេន ការទំនាក់ទំនង ការគ្របដណ្តប់ និងការត្រឡប់ទីតាំង។ ពិន្ទុ ៥ មិនមានន័យថាអ្នកជាខ្សែការពារ ល្អបំផុតទេ; វាមានន័យថាអ្នកបានបំពេញលក្ខខណ្ឌដែលក្រុមកំណត់។ ចំណុចថ្មីដែលមានប្រយោជន៍គឺបែងចែកកំហុសជា “កំហុសបច្ចេកទេស” និង “កំហុសសម្រេចចិត្ត”។ ការរអិលបាត់បាល់គឺបច្ចេកទេស ប៉ុន្តែការចូលប្រជែងនៅពេលមានមិត្តរួមក្រុមកំពុងគ្របដណ្តប់គឺសម្រេចចិត្ត។ ប្រភេទទីពីរត្រូវแก้ដោយវីដេអូ និងសមយុទ្ធស្ថានការណ៍ មិនមែនដោយរត់បន្ថែម ១០ ជុំទេ។
ដោះស្រាយបញ្ហាដែលជួបញឹកញាប់ពេលការពារបាល់
បញ្ហាដែលកើតញឹកញាប់បំផុតគឺអ្នកការពារត្រូវគូប្រកួតប្តូរទិស ឈរខ្ពស់ពេក ឬចូលប្រជែងលឿនពេក។ ចម្លើយមិនមែនប្តូរយុទ្ធសាស្ត្ររាល់ ៥ នាទីទេ; ត្រូវរកមូលហេតុតែមួយក្នុងមួយសម័យហាត់ ហើយជួសជុលវាឱ្យបានច្បាស់។ ប្រសិនបើតែងតែត្រូវគូប្រកួតកាត់ ចាប់ផ្តើមពីការបន្ថយល្បឿនក្នុងចម្ងាយចុងក្រោយ និងបិទមុំកណ្តាល។ ប្រសិនបើបាត់ទីតាំងក្រោយចូលប្រជែង ត្រូវហាត់ថយក្រោយ ៣ ជំហានភ្លាមៗ បន្ទាប់ពីការប៉ះបាល់។
បញ្ជីពិនិត្យមុន និងក្រោយការហាត់អាចមានដូចខាងក្រោម៖
- តើជំហរមានជង្គង់បត់ និងទម្ងន់នៅលើចុងជើងឬទេ?
- តើបានស្កេនមុនបាល់មកដល់ឬទេ?
- តើបានបិទផ្លូវកណ្តាលមុនបង្ខំទៅចំហៀងឬទេ?
- តើមិត្តរួមក្រុមដឹងថាត្រូវបិទ ឬគ្របដណ្តប់ឬទេ?
- តើបន្ទាប់ពីចូលប្រជែង អ្នកបានត្រឡប់ទីតាំងឬទេ?
បើមានការឈឺជង្គង់ កជើង ឬភ្លៅ សូមបញ្ឈប់សមយុទ្ធ និងពិគ្រោះអ្នកជំនាញសុខភាពកីឡា។ ការហាត់ការពារមិនគួរបង្កើតរបួសដើម្បីបង្ហាញភាពរឹងមាំទេ។ សូម្បីតែទិន្នន័យរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ផ្តោតលើបច្ចេកទេស និងសុវត្ថិភាពរួមគ្នា។ និយាយឱ្យខ្លី គឺឈ្នះទីតាំងជាមុន ហើយទើបឈ្នះបាល់។

សម្រាប់ការពិនិត្យកំហុសជាក់លាក់ក្នុងការប្រកួត សូមប្រើ មគ្គុទ្ទេសក៍វិភាគវីដេអូបាល់ទាត់ ហើយកត់ត្រាលទ្ធផលរាល់សប្តាហ៍។
សរុបមក របៀបហាត់ការពារបាល់ដែលមានប្រសិទ្ធភាពចាប់ផ្តើមពីជំហរទាប ការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ ការបង្ខំគូប្រកួតទៅចំហៀង និងការទំនាក់ទំនងជាក្រុម។ កុំច្រឡំរវាងការរត់ច្រើន និងការការពារល្អ ព្រោះអ្នកលេងដែលអានស្ថានការណ៍បានមុន តែងប្រើកម្លាំងតិចជាងអ្នកដែលតែងតែដេញតាម។ ហាត់ ២០–៣០ នាទី បីដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ថតវីដេអូ និងវាយតម្លៃតាមលេខ នោះអ្នកនឹងដឹងថាកំហុសណាត្រូវកែជាមុន។ ទស្សនៈគ្រូបង្វឹកអាចជួយភ្ជាប់ការហាត់នេះជាមួយការវិភាគក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងការប្រកួតបាល់ទាត់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦។ ចាប់ផ្តើមពីសមយុទ្ធមួយថ្ងៃនេះ ហើយកុំប្តូរវិធីរាល់ពេលបាត់បាល់មួយគ្រាប់។
សូមពិនិត្យមេរៀនបន្ថែម ហើយរៀបចំផែនការហាត់របស់អ្នកឱ្យមានវិន័យ។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើរបៀបហាត់ការពារបាល់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ របៀបហាត់ការពារបាល់គឺជាការហាត់ជំហរ ចម្ងាយ មុំ ការបិទផ្លូវបញ្ជូន និងការចូលប្រជែងដោយសុវត្ថិភាព។ វាមិនមានន័យថារត់ដេញតាមអ្នកកាន់បាល់គ្រប់ពេលទេ ព្រោះការរត់ខុសមុំអាចបើកផ្លូវទៅកណ្តាល។ សមយុទ្ធគួររួមមានការការពារម្នាក់ទល់ម្នាក់ ២ ទល់ ២ និងការរំកិលជាបន្ទាត់។ ចាប់ផ្តើមរយៈពេល ២០ នាទី ហើយបន្ថែមភាពលំបាកនៅពេលជំហរ និងការសម្រេចចិត្តមានស្ថិរភាព។
សំណួរ៖ តើត្រូវចាប់ផ្តើមហាត់ការពារបាល់ពីជំហានណា?
ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមពីជំហរទាប និងការរក្សាចម្ងាយប្រហែល ១–២ ម៉ែត្រពេលការពារម្នាក់ទល់ម្នាក់។ ប្រើកោណ ៤ និងហាត់រំកិលឆ្វេង ស្តាំ ថយក្រោយរយៈពេល ២០ វិនាទីក្នុងមួយជុំ។ បន្ទាប់មកបន្ថែមគូប្រកួតដែលអាចប្តូរទិស ដើម្បីហាត់ការអានចង្កេះ និងការបន្ថយល្បឿនមុនចូលជិត។ កុំចាប់ផ្តើមដោយការទាត់ស្លាយ ព្រោះវាត្រូវការពេលវេលា និងការគ្រប់គ្រងរាងកាយខ្ពស់ជាង។
សំណួរ៖ តើការការពារម្នាក់ទល់ម្នាក់ខុសពីការការពារជាក្រុមដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការការពារម្នាក់ទល់ម្នាក់ផ្តោតលើជំហរ មុំ និងការបង្ខំគូប្រកួតទៅតំបន់ខ្សោយ ខណៈការការពារជាក្រុមផ្តោតលើចម្ងាយរវាងខ្សែ និងការគ្របដណ្តប់។ ក្នុងការការពារជាក្រុម អ្នកម្នាក់ចេញបិទបាល់ អ្នកទីពីរគ្របដណ្តប់ ហើយអ្នកទីបីបិទផ្លូវបញ្ជូន។ ប្រសិនបើអ្នកទាំងអស់រត់ទៅបាល់ នោះកណ្តាលនឹងបើក ទោះបីអ្នកឈ្នះការប្រជែងដំបូងក៏ដោយ។ ការហាត់ ៤ ទល់ ៤ ក្នុងតំបន់ ៣០ គុណ ២៥ ម៉ែត្រ អាចបង្ហាញភាពខុសគ្នានេះបានច្បាស់។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីខ្ញុំតែងតែត្រូវគូប្រកួតប្តូរទិសកាត់?
ចម្លើយ៖ មូលហេតុភាគច្រើនគឺអ្នកចូលជិតលឿនពេក ឈរត្រង់ ឬបិទផ្លូវចំហៀងមុនបិទផ្លូវកណ្តាល។ សូមរត់ចូលលឿននៅដំបូង បន្ទាប់មកបន្ថយល្បឿនក្នុងចម្ងាយ ២ ម៉ែត្រចុងក្រោយ ហើយរក្សាជំហរបែរចំហៀង។ សម្លឹងចង្កេះរបស់គូប្រកួត មិនមែនសម្លឹងតែបាល់ទេ ព្រោះចង្កេះបង្ហាញទិសរត់បានល្អជាងចលនាជើង។ ថតវីដេអូពីចំហៀង ដើម្បីពិនិត្យថាតើអ្នកបើកមុំកណ្តាលនៅពេលណា។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់ការពារបាល់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ចម្លើយ៖ សម្រាប់អ្នកលេងទូទៅ ការហាត់ការពារ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយសម័យ ២០–៣០ នាទី គឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមសមរម្យ។ រៀបចំមួយថ្ងៃសម្រាប់ជំហរ និងចលនា មួយថ្ងៃសម្រាប់ការពារម្នាក់ទល់ម្នាក់ និងមួយថ្ងៃសម្រាប់ការពារជាក្រុម។ ទុកពេលសម្រាកយ៉ាងហោចណាស់ ២៤ ម៉ោងរវាងសម័យខ្លាំង ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យរបួស។ ប្រសិនបើមានការឈឺជង្គង់ ឬកជើង ត្រូវបន្ថយបន្ទុក និងស្វែងរកការណែនាំពីអ្នកជំនាញ។
សំណួរ៖ តើអាចវាស់ការរីកចម្រើនក្នុងការការពារបាល់ដោយរបៀបណា?
ចម្លើយ៖ អ្នកអាចវាស់ដោយកត់ត្រាការបិទផ្លូវបញ្ជូន ការបង្ខំឱ្យបញ្ជូនថយក្រោយ ការប្រជែងជោគជ័យ និងកំហុសបើកចន្លោះក្នុងសមយុទ្ធ។ ប្រើមាត្រដ្ឋាន ១–៥ សម្រាប់ជំហរ ការស្កេន ការទំនាក់ទំនង និងការត្រឡប់ទីតាំង។ ប្រៀបធៀបលទ្ធផលពីយ៉ាងហោចណាស់ ៣ សម័យ មិនមែនសម្រេចតាមអារម្មណ៍ពីមួយថ្ងៃទេ។ វីដេអូទូរសព្ទមួយគ្រឿង និងតារាងកត់ត្រាសាមញ្ញគ្រប់គ្រាន់ហើយ មិនចាំបាច់ប្រើឧបករណ៍ថ្លៃដើម្បីរកកំហុសមូលដ្ឋានទេ។